آدمیان از ابتدای بشریت تا به امروز برای رسیدن به فرهنگ و تمدن با فراز و نشیب های فراوانی روبه رو بوده اند. علم دندانپزشکی هم به طور یقین از کهن ترین دستاورد های بشریت است که به مرور زمان بر اساس آزمون و خطا، پژوهش ها و آزمایشات فراوان دانشمندان جهان شکل گرفته است. بدیهی است این دانش نیز با پیشرفت های جامعه بشری دچار تغییرات و نوآوری های فراوان شده است.
قدمت دانش دندانپزشکی را میتوان به هزاران سال قبل مربوط دانست و بنظر میرسد که همیاری و مبادلهٔ علمی در این زمینه در طی قرنهای متمادی و در ارتباط با فرهنگها و تمدنهای مختلف جهان به شکلگیری آنچه که امروزه از آن به عنوان دانش دندانپزشکی نام میبریم؛ انجامیدهاست.پ
دندانپزشکی باستانی
در زمان باستان، مایاها مردمانی با فرهنگ سطح بالا بودند که در گواتمالا و هندوراس فعلی می زیستند. آنها که از مردم بابل باستانی نیز قدیمی تر بودند، به دلایل مذهبی اقدام به قرار دادن اینله روی دندانها و یا سوراخ کردن صورت و گوش مینمودند. آنها در قرار دادن اینلههای سنگی زیبا روی حفرات تراش داده شده دندانهای قدامی بالا و پایین و گاهی دندانهای پرمولار، مهارت داشتند. بدون شک، این اینلهها روی دندانهای زنده قرار داده میشد و آنچنان دقیق این کار انجام میگرفت که حتی تا هزار سال بعد این اینلهها، در جای خود باقی میماندند. اینلهها با سمانهای خاص به حفره چسبانده میشد که جنس عمده آنها با اسپکتروگرافی، کلسیم، فسفات تشخیص داده شده است.
دندانپزشکی در مصر باستان
پژوهشهای بیشتر حکایت از آن دارند که در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد، در مصر باستان، هسی-ری نخستین فردی است که به نوعی از وی با عنوان «دندانپزشک» (بزرگترین فرد پردازنده به دندان) نام برده شدهاست. مصریان باستان بوسیلهٔ سیمهای زرّین (طلایی)، بقایای بازمانده از دندانها را به یکدیگر پیوند میدادند و از این اتصال به عنوان جایگزین دندان استفاده میکردند.-ارتودنسی و ایمپلنت
کورنلیوس سلسوس نویسنده رومی نیز که مطالبی در زمینه پزشکی دارد، در نوشتههای خود بهطور گستردهای به بیماریهای دهان و دندان و همچنین درمانهای دندانپزشکی اشاره کرده و در این موارد از موادی همانند مرطوب کنندههای حاوی مواد مخدر و مواد قابض به عنوان مواد پُرکاربرد یاد نمودهاست.
برای خرید تجهیزات دندانپزشکی کلیک کنید.
متداول شدن دندانپزشکی به شیوه امروز
گفته میشود که علم دندانپزشکی را آنگونه که ما امروز میشناسیم نخستین بار در قرن ۱۷ توسط یک پزشک فرانسوی به نام پیر فوشارد ابداع گردید، و از این جهت از وی با عنوان «پدر دندانپزشکی مدرن» یاد میشود. از بین شمار زیادی از پیشرفتهایی که وی برای این دانش به ارمغان آورد میتوان به استفادهٔ گستردهٔ او از پروتز دندان، ارائهٔ معرفی مقدماتی از پر کردن دندان به عنوان یک شیوهٔ درمانی برای پوسیدگی دندان و بیان این نکتهٔ مهم که اسیدهای مشتق از موادّ قندی همچون اسید تارتاریک پوسیدگی دندان را به عهده دارند.
دندانپزشکی در گذر زمان
- در اوان کودکی، دختران فرقه Vanomami در ونزوئلا ، باریکههای تیز شده از چوب سخت و بامبو را به لبها و گونههایشان فرو مینمودند که جنبه زیبایی داشته است.
- پونتیک یا دندان مصنوعی در این دنچر پارسیل ثابت، جایگزین ثنایای میانی سمت راست بالا که از دست رفته، شده است. احتمالاً دندانی از یک گاو نر است که به نواری از طلا پرچ شده است.
- دندانپزشکان در سالهای 1700 به جوامع آمریکایی مهاجرت کردند و خود را ابتدا وقف حذف دندانهای بیمار و قرار دادن دنچرهای مصنوعی نمودند. مواد ترمیمی استفاده شده قلع، ورق طلا، سرب و نقره بود. دنچرها از عاج تراشیده میشد و یا از دندانهای گاو نر فرم داده میشد.
- در سالهای 1800 حرفه دندانپزشکی شامل کارهایی نظیر کشیدن دندانها با Turnkay (یک وسیله ابتدایی شبیه به آچار چرخ ضامندار که برای کشیدن دندانها استفاده میشد)، تمیز کردن دندانها با کاغذ تراش (Seraper) و برداشت پوسیدگیها با وسایل دستی بود.
- Watter Hermann Ryff رساله جراحی بزرگ Gross chirurgey را در سال 1545منتشر ساخت و بنظر میرسد چندین بار آن را تجدید (Great Surgery) چاپ نمود، از جمله یکی در سال 1559 که در آن تصاویری از قلمهای جرم گیری Scaler دیده می شود. تصاویر Ryff دقیق و درست بود. متأسفانه عمر او کفاف نداد و کتاب دندانپزشکی که او تصمیم داشت بنویسد، هرگز چاپ نشد.
- در 6 مارس 1840 اولین کالج دندانپزشکی دنیا در ایالت مریلند به نام کالج بالتیمور، در نتیجه تلاشهای Hayden,Harris تأسیس گردید.
- اولین کلینیک دندانپزشکی رایگان در دنیا در سال 1902 توسط Jessen از استراسبورگ آلمان افتتاح گردید و اولین ژورنال تخصصی، ژورنال پریودنتولوژی بود که در سال 1930 چاپ شد.
- در طی قرن بیستم، هشت تخصص در دندانپزشکی تکامل یافت که امروزه هریک ژورنالهای اختصاصی خود را داراست.
دندانپزشکی در زمان ناصرالدین شاه
از زمان سلطنت ناصر الدین شاه ، دندانپزشکی به خودیِ خود ، به صورت یک حرفه مستقل شناخته شد. بصورت معمول در ابتدا سلمانی ها یا پزشکان عمومی درمان های پزشکی را انجام می دادند. اغلب فعالیت سلمانیها محدود به کشیدن و خارج ساختن دندان می شد. اما رفته رفته آنها درصدد بودند تا درد و عوارض های دیگر با این فعالیت ، مخصوصا عفونت مزمن دندان را کاهش بدهند.
نفراتی که با بهره گیری از راه های مختلف قادر به کشیدن دندان، روکش گذاری و حتی ساخت دندان های مصنوعی شدند، محدود هستند. افراد معدودی از سلمانیان، عطاری ها و زرگری ها توانستند جز اولین نفرات در ارائه این خدمات و حتی تسکین درد باشند. این خدمات با وسایل ابتدایی و اولیه امور دندانپزشکی انجام می شد.
ناصر الدین شاه طی مسافرت دوم خود که به فرنگ سفر کرده بود. با یک دندانساز آشنا می شود و همراه خود به ایران می آورد. زمان زیادی طول نمی کشید که دکتر هبنث جانشین وی می شود. اما در آن زمان اکثریت مردم هم دندان عاریه نمی گذاشتند ، حتی اعیان و اشراف زادگان.
سلمانیانی که به دندان کشیدن های خود با استفاده از کلبتین های اصفهان مشغول بودند، در کار خود ماهر بودند.
پس از دکتر “هبنث”، که به دلیل کهولت سن ایران را ترک کردند، دندانپزشک دیگری به نام “موسیو پلو” در سال 1286 ق. استخدام دولت شد. ایشان جایگزین دندانپزشک مخصوص ناصرالدین شاه بودند.
سیر تحول دندانپزشکی در ایران
تا قبل از سال 1290 هر شخصی بر اساس تجربه های خود یا تحصیل در اروپا می توانست در ایران به طبابت و دندانسازی بپردازد. اما از سال 1290 به بعد طبابت و دندانسازی در ایران فقط منوط به دریافت اجازه نامه رسمی از وزارت معارف بود. با این حال در بسیاری از نقاط کشور ان قانون رعایت نمی شد.
در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی در تهران فقط 3 نفر دندانپزشک وجود داشت. دکتر فالک کوش میلچارسکی (اهل لهستان، دندانپزشک مخصوص رضا شاه)، دکتر اتکیناشتومپ (تبعه سوئیس، دندانپزشک مخصوص اتابک)، دکتر هارطیون استپانیان (اهل ترکیه و از زمره پزشکان دربار).
در سال ۱۳۰۷ رضا شاه دستور تأسیس مدرسه دندانسازی را صادر نمود و دو سال بعد این مدرسه شروع به کار کرد. محل اولیه این مدرسه، دارالفنون بود و مدیریت آن را دکتر میلچارسکی به عهده داشت.-ارتودنسی و ایمپلنت
▪ در سال ۱۳۱۶ با تاسیس دانشگاه تهران ، مدرسه طب به آن مکان نقل مکان کرد و شرط ورود به این دانشکدههای طب دارا بودن دیپلم کامل متوسطه بود.
▪ در ادامه ورود و شکل گیری دندانپزشکی به ایران، در سال ۱۳۲۲ شورای دانشگاه، اطلاق کلمه دندانپزشک به جای طبیب دندانساز و دندانساز بجای مکانیسین دندان را لحاظ نمود و از سال ۱۳۲۴ گواهینامه رسمی و پروانه اشتغال به کار فارغ التحصیلان دندانپزشکی با عنوان دندانپزشک صادر گردید. دوره تحصیل در رشته دندانپزشکی در دانشگاه های کشور تا سال ۱۳۳۰، ۴ سال، از آن سال تا ۱۳۴۸، ۵ سال و بعد از آن تا به امروز ۶ سال بوده است.

